De dolle dwergen deel 3
Met alle krachten die ze in zich hadden,
hielden de vier dwergen zich vast in de voortsnellende bus om er niet
uit te vallen. Dikkie werd er helemaal niet goed van, "ik word misselijk"
zei Slungel, "ik ruik onraad" zei Langneus. Dan hoorden ze een doffe
bons, "De motor van de wolf loopt vast" schreeuwde Gijnoog. Op dat
zelfde moment zette de bus een draai in het voelde aan alsof ze in
het rond vlogen. Dat was ook zo, want toen de wolf een boom maar gedeeltelijk
kon ontwijken, begon het touw aan zijn staart zich met toenemende
snelheid om de boom te winden en de bus die daar achter hing slingerde
heftig in het rond, om daarna met een stoot tegen de boom te komen
toen het touw erom gewonden was. Hij raakte los en vloog schuin omhoog
de lucht in tussen de boomtoppen door. De dwergen konden zich te nauwer
nood aan de rand vasthouden. Dikkie die moest overgeven vergat even
om zich vast te houden en vloog met een boog de bus uit en hij hoorde
zijn kameraden gillen van opwinding. Hij had echter weinig tijd om
daar aandacht aan te schenken.
Dwars door een appelboom vloog hij, de appels vlogen hem om de oren!
Tot zijn grote schrik zag Dikkie dat hij recht op het dak van een
vreemd klein huisje af ging, dat aan de rand van een bos stond. Floep
ging het toen hij neer kwam en hij veerde van het dak weer omhoog.
Hij had nauwelijks gevoeld dat hij neerkwam en een lucht van verse
Peperkoek en chocola drong zijn neus binnen. Plotseling dacht hij
dat hij in dagen niet gegeten had. Weer viel hij op het dak een eindje
naast de plaats waar hij even tevoren neerkwam. Hij gleed wat naar
beneden, maar wist zich aan een dakpan vast te grijpen. Hij was tot
stilstand gekomen en had een stuk van de dakpan zijn hand, er was
een stuk afgebroken, hij bekeek het stuk dakpan wat voelde het raar
aan voor een dakpan en rook naar Peperkoek. Het duurde niet heel lang
voor hij nog zo een dakpan in zijn mond liet verdwijnen het was echt
peperkoek! Echt lekker.
De blikken bus was intussen met een bons op de grond gekomen en de
drie andere dwergen rolden er uit." Zo een bus ga ik nooit meer in"
meesmuilde slungel. "Kijk daar", zei Gijnoog," dat lijkt wel het huisje
van de heks van Hans en Grietje". "Ik ruik chocolade " zei Langneus,
"en ik wed dat die dikke daar achter die tralies Hans is". De drie
dwergen liepen op het schuurtje af en tot hun verbazing zagen ze dat
Hans achter chocolade tralies opgesloten was. Meteen voelde ze medelijden
met hem en een grote honger opkomen. Hans keek hen wanhopig aan "help
me hier uit " smeekte hij " ik zit hier al weken vast". Dat komt best
in orde stelde Gijnoog hem gerust en nam een flinke hap uit een van
de chocolade tralies, de beide andere vrienden lieten zich niet onbetuigd
en weldra was er een flinke opening gemaakt en Hans kon zich er tussen
door wringen. "Willen jullie mij helpen mijn zusje Grietje bij die
heks weg te halen". "Mij best meende Langneus, maar ik eet eerst nog
wat speculaas ik barst van de honger". Hij brak een stuk koek uit
de muur en nam er een flinke hap van.
Gijnoog gluurde door het gat naar binnen en zag Grietje die juist
de deur van de oven open deed. Een oude lelijke kleine kromme vrouw
boog zich voorover om in het vuur te kijken en met een krassende stem
zei ze "ga Hans maar uit de stal halen de oven is voldoende heet.
Op dat zelfde moment klonk er een gekraak van boven, Dikkie had zo
zitten eten dat hij door het dak viel van overgewicht, juist voor
de oven viel hij met een smak op het achterste van de heks, ze uitte
een schrille kreet toen ze de oven binnen vloog. Grietje deed van
schrik het deurtje dicht, liep achteruit dwars door de speculaasmuur,
om midden tussen de verbaasde dwergen te vallen.
Wat was Hans gelukkig, van vreugde maakte hij een dansje met Grietje
en de dwergen gaven met hand geklap en Grappige geluidjes het ritme
aan. Ze wisten niet snel genoeg weg te komen, toen ze een grijze rokerige
heks uit de schoorsteen zagen komen. Hans en Grietje liepen hand in
hand het bos in. Maar hopen dat de heks hun niet meer gevonden heeft.
De langste van de dwergen, Slungel, trapte bij het wegrennen op een
oude bezem die in een hoek van het huisje stond en kreeg die prompt
tegen zijn hoofd. Hij pakte de steel vast, en even later hing hij
in de lucht aan de bezem. Na wat gedoe zat hij er boven op, en al
gauw merkte hij dat, als hij aan de haren trok op een bepaalde manier,
de bezem omhoog ging, trok hij flink naar rechts dan beschreef hij
een bocht. Zo zeilde hij over zijn wegrennende vrienden, ging naar
beneden en liet zijn vrienden achter hem op de bezem plaatsnemen.
Toen Dikkie als laatste opstapte ging de bezem van zelf omhoog, de
grijze figuur van de heks was al dicht bij toen Slungel een ruk omhoog
aan de bezemharen gaf, vroemm ging het en daar gingen onze vier dwergen
met grote snelheid de lucht in.
Het huisje werd snel piepklein en de heks kon het echt niet bijbenen.
Kaka Boo gilde ze van vreugde en ze verdwenen op de bezem in de wolken.
Wordt vervolgd. Thl31100645
auteursrechten voorbehouden volgens de wet