De uitdaging
Daar waar "het" zich samenpakte in schitterende gloed,
ontwakend uit zijn sluimering, het is de cycles die dat doet,
werd energie verpakt in deeltjes, en deze tot atomen, volgens een oneindige oude wet.
Geen enkel levend wezen zou aan zo'n begin een startsein kunnen geven uit eigen gril

Het gevolg van zijn oorzaak zal leven en beleven,
en weten 'al wat hem is meegegeven.
Zo wordt alles geschapen als een passerend landschap gezien van uit een sneltrein,
die voort ijlt langs ijzeren staven.
Het eindoel altijd recht naar voren,
rechts en links zijn als immer doodlopende sporen.
Wie daar zoekt gaat in de waan verloren
ook al lijken deze nauwkeurig uitgedacht
en door vele uitverkoren.

De rechte weg langs ijzeren staven doet na opbouw afbraak dagen
Dikwijls ziet men al te laat?
dat men op de terugweg gaat.
daar techniek en kunstmatigheid een schijnbaar rechtspoor voorbereidt.

Zo ziet men in gelijke volgorde verdwijnen
dat wat men in de andere volgrichting zag verschijnen.

De wetenschap ondekt te laat dat dit reizen in een cirkel gaat.
Hoe makkelijk zou het blijken om dat alles in spiraalvorm te berijken.
Door zijn intelect en kracht in te zetten voor de Grote Intellectuele Kracht.
die zich uit in de natuur en gewillig is voor mens en dier.
die zich verenigt voelen in hun kracht en zo genieten van de aardse pracht.

Het dier is wijzer dan de mens, dankzij de hem gestelde enge grens.
De mens die bevoordeelt is met weten... Doch in zijn duisternis van egoisme dit heeft vergeten
Alles verandert hij en maakt het klein, Waardoor hij meester lijkt te zijn.
In zijn beheer probeert hij mens en dier wat af te blaffen
Om zo een eindeloze cirkel van arbeid in onozelheid en ellende te verschaffen

En zo gaan we beleven,
Wat in een bekend boek simpel is opgeschreven
En dat zich nu van achter naar voren goed laat lezen.

En ziet, het frisse groen der bomen werd tot dorre stronken,
de groene planten tot een rottende walging
En het vliegende gedierte tot pest verspreiders
Het kruipende gedierte tot een stinkende massa,
bedekt door het zand dat niet meer vruchtbaar was

Totdat de grote wateren alles afvoerde naar een dode oceaan.

En ziet,de mens zag dat het triest was.
Zijn stem klonk niet meer over de wateren
en zijn tranen van smart en ellende werden gewist door die zelfde wateren,
gevoegd bij die van de lagere diersoorten.

En toen was er enkel nog stilte, die boven de wateren zweefde.
door niemand gehoord.........
THL1738916auteursrechten voorbehouden volgens de wet
Terug >>>> begoocheling